Afstuderen: Once Upon A Thing

1
Toen ik nog een klein Vera-tje was was ik ervan overtuigd dat spullen gevoel hadden.

Als iemand tegen een tafeltje schopte dan dacht ik dat het tafeltje pijn had. Snoepjes die er schattig uitzagen at ik niet op want dat vond ik zielig. En wanneer ik in de speelgoedwinkel stond te brullen omdat ik een teddybeer wilde maar deze niet kreeg dan wist ik zeker dat die beer ’s avonds zat te huilen omdat ik hem niet mee naar huis had genomen.

Dat was nogal een karaktertrek.
Vandaag de dag heb ik dit idee nog steeds, maar gelukkig in een wat genuanceerdere vorm. Ik vond mijn afstuderen een mooie gelegenheid om iets met dit idee te doen.

Want nog steeds heb ik het idee dat objecten gevoel hebben. Vooral oudere objecten hebben een verhaal wat ze zelf niet kunnen vertellen omdat ze nou eenmaal geen mond hebben gekregen.
Vaak zitten ze van generatie op generatie in een familie en ze maken zo vanzelf onderdeel uit van deze familie. Naar mijn mening vinden ze dat prachtig. Ze kunnen dit alleen niet laten blijken.
Daarom heb ik als illustrator de waardige taak op me genomen om hun verhaal te vertellen. Ik heb dat gedaan naar aanleiding van een oude stoel die van alles heeft meegemaakt in onze familie; oma knoeide er altijd koffie op, het was de favoriete slaapplek van de poes. Het was papa’s vaste stoel om de krant op te lezen en ik liet mijn creativiteit nog wel eens de vrije loop door erop te tekenen (sorry, stoel…). Ik heb illustraties gemaakt in de vorm van een familiestamboom. Elk van de portretten van de familieleden bevat een anekdote die gekoppeld is aan de stoel. Deze illustraties heb ik laten borduren op het stoelkussen en op deze manier heb ik de stoel zijn stem gegeven om zijn verhaal zelf te kunnen vertellen.

2

3