Recap: On things you usually don't see

0

Ik zie mijzelf als onderdeel van de ‘picture perfect’ generatie. Ik ben opgegroeid in de tijd waarin het gebruik van internet steeds ‘normaler’ werd en nu alles in mijn leven daar zo van afhankelijk lijkt te zijn (social media en mijn blog zijn voor mij een heel belangrijk middel om mezelf aan de buitenwereld te laten zien) voel ik me er soms wel eens het slachtoffer van. Ik weet dat er al een triljoen blogartikelen zijn geschreven over dit onderwerp. Maar niet door mij. Dus hier ga ik dan.

Het online publiceren van dingen over mij, mijn carrière en mijn leven is iets wat voor mensen (en met name ‘artiesten’) die hun werk (en zichzelf, aangezien deze twee vaak onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden) aan de wereld willen laten zien eigenlijk onvermijdelijk is. Daar wil ik wel even aan toevoegen dat we daar zo nu en dan een beetje in door lijken te slaan. Want alles moet er picture perfect uit zien. Elke facebook update. Elke instagrammetje. Onze levens moeten gelukkig, adembenemend en perfect lijken. Onze huiskamers moeten eruit zien alsof ze zó uit een magazine komen wandelen en we praten allemaal in quotes die linea recta ingelijst aan de wand zouden kunnen. En hoewel ik zelf ook van mening ben dat je je social media updates het beste kunt beperken tot positieve berichten (niemand houdt van een eeuwige zanikerd die dagelijks zijn of haar vuile was buiten hangt), wordt het hier en daar wel eens een beetje te gek. Oh en begrijp me niet verkeerd: I’m guilty as charged. Bij elke foto die ik maak denk ik; ‘is deze wel mooi genoeg om online te zetten?’ Aangezien zelfvertrouwen niet mijn best vertegenwoordigde karaktereigenschap is, is mijn antwoord op die vraag vaak ‘nee’. Hetgeen er toe leidt dat ik mijn social media niet zo vaak update als ik zou willen of zou moeten doen.

Ik ben nu op een punt aanbeland dat ik het zat ben.

Het leven is meer dan een instagram filter en daarom wil ik vandaag wat ‘behind the scenes’ foto’s met jullie delen van de fotoshoot die ik heb gedaan voor mijn gastblog voor Applepiepieces (dat gastbloggen was overigens echt ‘de bom’ en Mariko is een enorme schat). Want de pretty pictures die jullie zagen in die blogpost zijn slechts het topje van de spreekwoordelijke ijsberg. Want er is meer. Veel meer. En vooral een heleboel crap. Want wat ging er een hoop mis tijdens die fotoshoot; Foto’s die op het verkeerde punt scherp zijn, ballonnen die zich compleet oncontroleerbaar gedroegen in de wind, de reflectie van de zon op het duinzand wat er voor zorgde dat ik vreselijk ging fronsen, de ‘roze’ ballon die in werkelijkheid rood was omdat alle roze waren uitverkocht. Noem een probleem en wij hebben het gehad! Maar weet je; ik slinger het gewoon de wereld in! Want niet alles wat ik doe is picture perfect. En dat mag iedereen weten. Want ik ben ook maar een mens. Ik ben niet perfect en ik ben daar trots op.

Maar ik kon het niet laten deze foto’s toch een ietsiepietsie te Photoshoppen 😉

I’d like to consider myself a part of the ‘picture perfect generation’. I grew up in times in which using the internet became more and more ‘normal’ and now that everything in my life seems to depend on it so much (social media and my blog are very important in order to ‘get myself out there’ as an artist) I sometimes feel like I’m it’s victim. I know about a zillion blog-posts have been written on this subject. Just not by me. So here goes nothin’:

Putting things about me, my career and my life on the internet is something I think is unavoidable for people (artists in particular) who want to show their work and themselves (which are often one and the same) to the world. That said, I think we’ve gone a little nuts sometimes in thinking how everything should look. Our lives ought to look happy, pretty and perfect to the outside world. Our living rooms should like they came walking straight out of a magazine and we should all speak in quotes we can put in a frame and hang on the wall. And although I think it’s best to limit you social media updates to positive ones (no one likes endless complaints and rants for the world to read), I think sometimes we just go a little too far. Oh and don’t get me wrong: I’m guilty as charged. With every picture I take, no matter what the subject, I think: is this pretty enough to put online? Because my selfesteem is not my best feature, I often think the answer is ‘no’. Which results in me not updating my social media as much as I would want or as much as I ought to.

This is the point where I’ve had it.

Life is more than just an instagram filter. That said, I’d like to share some ‘behind the scenes’ pictures with you from the photoshoot I did for my guest-blog for Applepiepieces (this guest-blogging thing was absolutely amazing and Mariko is such a doll!). Because the ‘pretty pictures’ you saw in that blog post are just the tip of the iceberg. There’s more. A lot more. And especially a lot more crap. Because a lot went wrong during the shoot. Pictures not being focused in the right place, balloons moving uncontrolably in the wind, the sun reflecting on the white sand which made me frown hiddeously, the ‘pink’ balloon being actually red because all the pink ones had sold out. You name trouble and we had it!  But you know what; I’m putting it out (t)here! Because not everything I do is picture perfect. And everyone can know. Because I’m only human. I’m not perfect and I’m proud of it.

But I could not resist a teeny tiny bit of Photoshopping on these images 😉

1

2

3

4

5