Graduation part 4: Once Upon A Thing

1

Toen ik nog een klein Vera-tje was was ik ervan overtuigd dat spullen gevoel hadden.
Als iemand tegen een tafeltje schopte dan dacht ik dat het tafeltje pijn had. Snoepjes die er schattig uitzagen at ik niet op want dat vond ik zielig. En wanneer ik in de speelgoedwinkel stond te brullen omdat ik een teddybeer wilde maar deze niet kreeg dan wist ik zeker dat die beer ’s avonds zat te huilen omdat ik hem niet mee naar huis had genomen.
Dat was nogal een karaktertrek.
Vandaag de dag heb ik dit idee nog steeds, maar gelukkig in een wat genuanceerdere vorm. Ik vond mijn afstuderen een mooie gelegenheid om iets met dit idee te doen.

Want nog steeds heb ik het idee dat objecten gevoel hebben. Vooral oudere objecten hebben een verhaal wat ze zelf niet kunnen vertellen omdat ze nou eenmaal geen mond hebben gekregen.
Vaak zitten ze van generatie op generatie in een familie en ze maken zo vanzelf onderdeel uit van deze familie. Naar mijn mening vinden ze dat prachtig. Ze kunnen dit alleen niet laten blijken.
Daarom heb ik als illustrator de waardige taak op me genomen om hun verhaal te vertellen. Ik heb dat gedaan naar aanleiding van een oude stoel die van alles heeft meegemaakt in onze familie; oma knoeide er altijd koffie op, het was de favoriete slaapplek van de poes. Het was papa’s vaste stoel om de krant op te lezen en ik liet mijn creativiteit nog wel eens de vrije loop door erop te tekenen (sorry, stoel…). Ik heb illustraties gemaakt in de vorm van een familiestamboom. Elk van de portretten van de familieleden bevat een anekdote die gekoppeld is aan de stoel. Deze illustraties heb ik laten borduren op het stoelkussen en op deze manier heb ik de stoel zijn stem gegeven om zijn verhaal zelf te kunnen vertellen.

When I was a little girl I was convinced that things (or objects) had feelings.
When someone would kick a table, I thought the table was hurting. I refused to eat food that looked cute because I thought I would hurt it. En when I was in a toy store crying my eyes out over a teddybear my mom wouldn’t get me, I was sure that bear would be weeping in the store all night because I didn’t take it home.
That was quite the trait, I must say.
To this day, I still have the idea that things have feelings, but luckily, in a little less dramatic proportions. I thought that my graduation project would be a great opportunity to start working with this idea.

The idea that objects has feelings is now sort of limited to old objects that have a story. A story they cannot tell because they were not given a mouth to do so. Often they are part of a family for many generations and so they are becoming a part of the family over time. I think these objects absolutely love that, but they cannot show it.
That’s why I, being an illustrator, took the job of telling their story happily. In this project, I told the story of an old chair that’s been through a lot in our family; Gran used to spill coffee allover it, it was the cat’s favorite place to sleep. Dad always read the paper in this chair, and I happened to let my creativity on the loose by drawing on it (sorry, chair…). I made the illustrations like they were a family tree; each of the portraits of the family members contains an anecdote that has a link to the chair. I had these illustrations embroidered onto the chair’s seat-pillow and by that, I have given the chair it’s voice to tell it’s story himself.

2

3